Pieterpad etappe 26: De allerlaatste! Strabeek - Sint Pietersberg [15+5 km]

Dan is nu echt het moment aangebroken: de allerlaatste etappe van het Pieterpad; zondag 27 mei 2018. Na deze laatste ruim 15 kilometer zit het er echt op. Een apart gevoel, voldaan maar ook jammer. Ik heb het Pieterpad lopen altijd geweldig gevonden. En wat hebben we veel gezien van ons eigen Nederland. Door het Pieterpad ben ik erachter gekomen dat ons eigen landje erg mooi en heel divers is. Ben Nederland echt gaan waarderen. 

Na een redelijke nachtrust en een goed ontbijtje in ons hotel, vertrokken we om half 9 met de auto naar de Sint Pietersberg. Bij het eindpunt parkeerden we de auto. Dit hield wel in dat we eerst een kilometer of 4 naar het station van Maastricht moesten lopen om daar de trein weer terug te pakken naar station Valkenburg. Vervolgens was het nog een kilometer lopen naar Strabeek, waar deze allerlaatste etappe pas echt begon.

Etappe 26:  Strabeek - Sint Pietersberg, 15km + 5 km —  zondag 27 mei 2018  —- (de állerlaatste!)

Weer:  Zonnig, maar ook een paar regenbuien ± 23-26 ° C

Starttijd: 09.30u  Eindtijd: ± 15.00u.

               Limburg    

Steden/dorpen/gehuchten/ buurtschappen op de route:

Strabeek, Berg, Terblijt, Bemelen, Maastricht.

- Gebieden/ Natuurgebieden: 

Natuurreservaat Ingendael, Bergse Heide, Bemelerberg, meerdere grubben, Sint Pietersberg met de ENCI-groeve (het echte eindpunt).

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het eerste stukje liepen we door Strabeek heen, tegenwoordig, net als Broekhem bijvoorbeeld, meer een wijk van Valkenburg. Wel hebben Strabeek en Broekhem eigen plaatsnaamborden, dus ik beschouw deze plaatsen daarom ook als zelfstandig. Nog in Strabeek sloegen we linksaf Natuurreservaat Ingendael in. Een leuk stukje natuur. Het eerste deel liepen we steeds langs het riviertje de Geul, waarbij we een leuk uitzicht hadden over de velden naar Strabeek en in de verte naar de plaats Houthem met Kasteel St. Gerlach (nu een exclusief hotel).

Bruggetje over de Geul in Natuurreservaat Ingendael

Het tweede deel, toen we in wat dichter bos kwamen, liep flink omhoog (ja, we zijn in Zuid-Limburg hè) over de Lange Bergweg (hoe toepasselijk) naar de plaats Berg (wederom toepasselijk). De weg was mooi, met hoge mergelwanden langs het pad, maar ook af en toe best een uitdaging. Het weekend ervoor en zelfs een paar dagen voor dat wij hier waren, had het hier flink geregend en er waren zelf op sommige plaatsen modderstromen geweest. Ook op deze steile Lange Bergweg konden we dat merken, het was drassig, modderig en daardoor wat zwaarder om te lopen. 
Direct toen we het bos uitliepen, bevonden we ons in de uiterste oostkant van het dorp Berg. Direct liepen we het dorp ook weer uit naar de plaats Terblijt. Hier ging het pad naar beneden. Het was sowieso vandaag veel klimmen en dalen over de Zuid-Limburgse heuvels. Het dorp Terblijt liepen we helemaal door over de hoofdstraat. Het was niet heel bijzonder overigens. Na de laatste huizen van het dorp, kwamen we terecht op een onverhard pad door de velden heen. In Terblijt voelden we al een paar druppels en hier in het veld zagen we in de verte een regenbui hangen. "O jee, dachten we, op de allerlaatste etappe krijgen we nog regen voor onze kiezen?"

In de verte konden we een regenbui zien richting Bemelen...

Vooralsnog hadden we er nog geen last van hier, helemaal toen we weer onder de bladeren van de bomen liepen in het grubbebos richting Bemelen. We moesten op dit pad door het bos langs verschillende mergelgroeven ook helemaal langs de uiterste kantjes lopen, want in het midden was een enorme geul uitgesleten van eerdere modderstromen. 

Diepe geulen door eerdere modderstromen...

Bovendien was het wandelpad later, bij de Bemelerberg, bijna onbegaanbaar door de enorme plassen water. We moesten wel een paar keer door het water lopen, omdat er simpelweg geen droog stukje pad meer over was waar we konden lopen. In de auto op de weg terug naar huis hoorden we, omdat het later vandaag ging regenen, dat dit pad werd afgesloten door de wateroverlast en de modderstromen. Wat een geluk dat wij een paar uur eerder hier nog wél langs konden! Deze laatste etappe bleek dus nog een uitdaging te zijn! Het past ook wel bij een laatste etappe natuurlijk: je krijgt het niet cadeau, je moet er nog voor werken! 

Mergelgrotten op de Bemelerberg

Op de Bemelerberg hadden we de ergste wateroverlast gehad en met het zicht op het dorp Bemelen hielden we nog even pauze. Hier zag ik de donkere onheilspellende wolken hangen en wist: "wij gaan ook regen krijgen". Na onze pauze, toen we langs mergelgrotten liepen richting Maastricht, begonnen de eerste dikke druppels regen inderdaad te vallen. Helaas, toch nog regen op deze allerlaatste etappe van het Pieterpad...  

In de regen naar Maastricht...

De regen heeft als voordeel dat je automatisch wat sneller gaat lopen...:). Vrij snel kwamen we dus, in de regen, in Maastricht aan. In het centrum van Maastricht vielen we nog met onze neus in de boter, want er waren festiviteiten gaande. Dit bleek het feest "De Heiligdomsvaart" te zijn, een soort lange processie van allerlei geestelijken, monniken, relikwieën, kerkelijken etc. die eens in de 7(!) jaar wordt georganiseerd en al vanaf de middeleeuwen wordt gevierd. Wat een mazzel dat wij er zomaar langs liepen deze dag, zonder dat we dit wisten. 
Ik was al een aantal keer in Maastricht geweest, maar elke keer denk ik weer: wat een leuke stad. Vooral in het centrum en bij het OLV-plein, de Markt en het Vrijthof bijvoorbeeld. Echter, we moesten door naar de Sint Pietersberg! Het einde kwam nu echt in zicht. 

Na de laatste bebouwing zagen we verderop al Fort Sint Pieter opdoemen. We waren dus al bij de Sint Pietersberg aanbeland. Fort Sint Pieter dateert van 1701 en is nog in 1816 uitbereid als een van de laatste versterkingen van Maastricht. De laatste twee kilometer liepen we door de velden op de Sint Pietersberg naar het eindpunt van het Pieterpad: een uitkijkpleateu die uitkijkt op de ENCI-mergelgroeve. 

Intussen waren we onze energie kwijt en door de zware etappe van vandaag (door het klimmen, dalen, wateroverlast, moeilijk begaanbare paadjes en het weer) kwamen we met pijn aan de voeten, erg moe maar voldaan (zoals het hoort bij zo´n laatste etappe) aan bij de ENCI-groeve. Het zit erop, het is gedaan, het is voltooid! 

De ENCI-groeve: het eindpunt! (ENCI= Eerste Nederlandsche Cement Industrie)

Even hielden we hier nog even pauze om even bij dit heugelijke feit stil te staan en nog eens in ons hoofd sommige etappes van het Pieterpad na te gaan. Wat was het mooi. Hierna gingen we in Chalet Bergrust op de Sint Pietersberg nog even wat drinken om het te vieren en om onze welverdiende oorkonde van het volbrachte Pieterpad op te halen. 

Yes, hij is binnen!

De bijna 500 kilometer zijn volbracht. Terug naar huis, waar we dus in de auto op de radio hoorden dat het pad bij Bemelen was afgesloten en dat de Heiligdomsvaart in Maastricht ook last had van de regen. Gelukkig waren wij eerder op de dag hier nog geen last van...

------------------------------------------overige foto´s nog--------------------------------------------

Lopen langs de Geul in Natuurreservaat Ingendael, met zicht op Strabeek

In Maastricht

Fort Sint Pieter in zicht en dus de Sint Pietersberg!

Eindpuntmarkering van het Pieterpad bij de ENCI-groeve

Pieterpad etappe 25: Sittard - Strabeek [22 km]

Na 7 jaar Pieterpad lopen zijn we aanbeland in het laatste weekend en de laatste twee etappes. Dan zit het er op. De finish is in zicht. Voor dit laatste weekend logeerden we in Broekhem, onderdeel van Valkenburg, in een hotel. Deze een-na-laatste etappe was 22 kilometer lang. We gingen deze zaterdag heel vroeg weg uit Zuurdijk, want we hadden slecht een overnachting gepland. Rond 10:00uur parkeerden we de auto in Sittard en om omstreeks 10:10uur begonnen we. Het beloofde een hete dag te gaan worden, want er was erg warm weer voorspeld (30°C+) en we hadden deze etappe -helaas- ook weinig beschutting van bomen en bos omdat we veelal in open veld liepen. Een nadeel dus, desondanks hadden we er uiteraard weer veel zin in...

Etappe 25:  Sittard - Strabeek,  22 km —  zaterdag 26 mei 2018  —- (de een-na-laatste!)

Weer:  Zonnig, ± 30-31 ° C

Starttijd: 10:10u  Eindtijd: 16:30u

               Limburg    

Steden/dorpen/gehuchten/ buurtschappen op de route:

Sittard, Windraak, Puth, Oude Kerk, Spaubeek, Terstraten, Helle, Aalbeek, Klein Haasdal, Groot Haadsdal, Strabeek

- Gebieden/ Natuurgebieden: 

Memoriebos, verschillende grubben, Scheiberg, Recreatiegebied Windraak, Wanenberg, Kasteel Terborgh, Stammenderbos, Geleenbeekdal, Ten Dijken, Ravensbosch.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Sint Rosa Kapel met opschrift: "Rosa.
Patrones van Sittard. Bescherm onze stad"

Het eerste stukje liepen we door de straatjes in het centrum van Sittard heen, zoals over de Markt en de Putstraat. Na het oversteken van een grote (provinciale?) weg, liepen we rechtdoor naar de Kollenberg. Hier was het gelukkig nog wel wat bosrijk, zodat we het eerste stukje van deze etappe in de schaduw konden lopen van het zogeheten Memoriebos. Dit stukje door het Memoriebos liep omhoog de Kollenberg op en is tevens de route die een Katholieke processie ieder jaar loopt op de laatste zondag van augustus. Er staan langs dit stuk door het Memoriebos dan ook zeven kapelletjes met voorstellen van het leven van Jezus Christus: "De Zeven Voetvallen". Na deze zeven voetvallen volgt dan het Hof van Olijven en de fraaie Sint Rosa kapel uit 1675, op de hoogste gedeelte van de Kollenberg, gewijd aan de heilige Sint Rosa, stadspatrones van Sittard.  

Hierna liepen we al snel het bos weer uit een veldweg op. Een klein bordje verstelde ons dat dit het leefgebied van de extreem zeldzame korenwolf is. Deze Europese hamster leeft in de akkers langs het pad waarop we liepen. Leuk weetje. 

Over de Limburgse heuvels zicht op Windraak

Na een klein stukje bos waarin het gebouwencomplex Watersleyhof was te vinden, gingen we een stijgende asfaltweg op naar het gehucht Windraak. 


Hier zagen we een drenkplaats met " geneeskrachtig water" waar een grappig gedichtje bij was geschreven, die ook voor ons van toepassing was: "Pieterpadders en zo meer. Als uw tong droog voelt als leer. En blaren kwellen al te zeer. Vindt dan hier uw krachten weer".

Hier kwamen we ook voor de eerste keer een horde wielrenners tegen, wielrenners die we de hele dag nog tig keren zouden tegenkomen want juist vandaag was er een wielertocht over een groot deel van de etappe die wij moesten lopen georganiseerd. 

Het einde is echt in zicht...

De weg slingerde zich na Windraak door een recreatiegebied heen met dezelfde naam. Omdat dit recreatiegebied wat hoger ligt dan de rest omgeving, konden we prachtig kijken over het Limburse heuvellandschap naar bijvoorbeeld de plaats Munstergeleen in de verte. Bij Heemtuin Wanenberg, nog steeds in het Recratiegebied Windraak, zagen we weer een Pieterpad-wegwijzer waarop stond dat het nog 34 kilometer was naar de Sint Pietersberg (!). We werden zodoende er nogmaals aan herinnert dat we echt aan de laatste loodjes bezig zijn van het Pieterpad. Mooie prestatie, maar ook jammer aan de andere kant, want ik heb het altijd fantastisch gevonden om het Pieterpad te lopen. Je ziet zoveel moois, natuurgebieden en plaatsjes in je eigen land die je anders nooit gezien zou hebben. En je beseft je door het Pieterpad dat je "eigen#" landje Nederland prachtig is. 



We liepen het recratiegebied uit en vervolgen onze tocht door open veld naar het dorp Puth, een hooggelegen kerkdorp aan een oude Romeinse handelsweg naar Maastricht. Puth is genoemd naar diepe waterputten; er was een Onderste en een Bovenste Puth. Ook toen we Puth uitliepen kwamen we weer een hele stoet wielrenners tegen. Dit bleef zo het gehele pad dat we liepen naar Kasteel Terborgh (Huize Schinnen) bij buurtschap Oude Bos. Kasteel Terborgh (nu een gasterij) is een carréhoeve bij een rond 1600 verdwenen motteburcht. Het is een van de oudste kastelen van Limburg. Alhoewel het net niet op de route lag, gingen we er wel even heen om een korte (plas)pauze te houden, net zoals vele wielrenners trouwens. 

Carréhoeve Kasteel Terborgh bij Oude Kerk

In Oude Kerk richting Spaubeek bevonden we ons in het Geleenbeekdal waar we de Geleenbeek, een zijriviertje van de Maas, overstaken. In het voorlopig laatste stukje bos, want in Spaubeek liepen we over het treinspoor en langs het treinstation de velden in. Geen bos en geen bomen meer, maar wel de brandende zon. Het eerste stuk liepen we over een grubbe: een uitgesleten gleuf in het pad, gebeurt door erosie door zand- en grindwinning die alhier plaatsvond. De grindgroeves herinneren er nog aan. 

Grubbe

Op een kale veldweg richting Terstraten kwamen de eerste pijntjes en last van de hitte om de hoek kijken. Enfin, Terstraten bleek een prachtig authentiek en schilderachtig dorpje te zijn met prachtige oude vakwerkboerderijen. We hielden hier even pauze op een bankje bij een zo´n boerderij. Even wat drinken, eten en bijkomen van de hitte. Ook hebben we ons hier nogmaals even ingesmeerd met zonnebrandcrème.

Terstraten

Over de Branterweg en via Helle (hoe toepasselijk met deze hitte!) over het Hellegats (via een klein stukje heuvelachtig bos), schampten we de plaats Aalbeek op weg naar Klein en Groot Haasdal. De weg naar deze plaatsen was ook een hel, want we liepen in de brandende zon. Vooral hier begonnen we er doorheen te zitten. De Bockhof, een van oorsprong 12e-eeuwse kasteelhoeve (in de huidige vorm 17e-eeuws) in Groot Haasdal, kon ons dus ook weinig schelen. We bleken hier overigens op het hoogste punt van het Pieterpad te lopen (130 meter). 
Gelukkig liepen we na de Bockhof weer het bos in van het Ravensbosch. Een lekker stukje schaduw nog zo op het eind van deze etappe. Het was vervolgens nog even ploeteren naar de finish in Strabeek (Valkenburg), waar we incheckten in ons hotel. Moe, zeer moe, maar uiteraard weer voldaan...

Ravensbosch

Rond 16:30 uur de finish. Het was een mooie, maar door de hitte en de soms weinig beschutting ook zware etappe. Tijd nu voor rust want morgen is de allerlaatste etappe!!













----------------------------------------------------------------

In het gebied van de korenwolf...

Recratiegebied Windraak

Zicht op Munstergeleen 

Richting Puth

Puth (met uiteraard de wielrenners op de foto ook)

Kasteel Terborgh

Stemmenderbos

Geleenbeek

"Sjpaubik"

Het kale veldpad richting Terstraten

Onze pauzeplek in Terstraten

Ja, #$@! moeten we ook nog omlopen?!

Watertoren van Schimmert (bij Groot Haasdal)

Kasteelhoeve Bockhof te Groot Haasdal