Pieterpad etappe 24: Venlo - Swalmen (23 km)

Na weer een heerlijk ontbijtje op de ezelsboerderij te hebben genuttigd (zie gisteren, etappe 23), gingen we met nog een beetje stramme voetjes, maar met goede zin, beginnen aan de derde achtereenvolgende etappe dit (lange) weekend in Limburg. We parkeerden onze auto deze keer in de finishplaats Swalmen (was gratis parkeren, in Venlo kostte dit 10 euro!), zodat we direct na de finish in de auto konden stappen en wegrijden (met gierende banden). 

Etappe 24:  Venlo - Swalmen,  23 km —  zaterdag 12 mei 2018  —-

Weer:  Zonnig, ong. 24 ° C

Starttijd: 10:10  Eindtijd: 15:46

               Limburg    

Steden/dorpen/gehuchten/ buurtschappen op de route:

Venlo, Tegelen, Swalmen

- Gebieden/ Natuurgebieden: 

Bovenste en Onderste Molen, Jammerdaalsche Heide, Klein Zwitserland, Ulingsheide, Op de Heide, Holtmühle, Hühnerkamp, Bracher Wald [D.], Meerlebroek, Diergardtscher Wald [D.], Groenewoud.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

We waren omstreeks 10:10uur in Venlo op het Centraal Station, dus we konden direct beginnen. Ik had mijn zonnebril direct opgezet, want het was zomers weer met in de middag een temperatuur van 24 of 25°C. Toen we begonnen in de ochtend zou het misschien een graadje of twee hebben gescheeld. Enfin, het eerste stuk liepen we in Venlo langs het spoor, met steeds het spoor aan onze rechterhand. Zodra we het spoor overstaken via een spoorwegovergang, was het nog een klein stukje lopen naar de Venlose wijk/villabuurt Bovenste en Onderste Molen. Wat een contrast met even daarvoor in Venlo toen we liepen langs de tamelijk eenvoudige rijtjeshuizen! Dit bleek een schitterende wijk te zijn: prachtige villa´s temidden van enorm veel groen en natuur. De ene villa was nog mooier dan de andere. De wijk is overigens genoemd naar twee watermolens die hier vroeger stonden langs de beken op de overgang van hoog- naar middenterras.  

De Venlose villawijk Onderste en Bovenste Molen

Na het passeren van het kombord Venlo, bevonden we ons direct op de Jammerdaalsche Heide. Dit voormalige kleigroevegebied is nu een mooi natuurgebied door de afwisseling in hoog en laag (reliëf) en de kwelwaterplassen met hoge natuurwaarden. Het pad dat wij moesten bewandelen liep trouwens ook sterk omhoog langs een mooie kwelderplas met aan de oever overal bloeiende gele brem. 

Door de aanleg van een snelweg A74 in het gebied waar we ons nu bevonden, is de oorspronkelijke Pieterpadroute verlegd. Zodoende liepen we om een Trappistenkloostercomplex (ik moet dan direct aan bier denken) heen dat zich net voor Tegelen bevond. Hier zagen we in de verte al de grote stenen fabriekspijp van Tegelen. 

In de verte de fabriekspijp van baksteenstad Tegelen

Tegelen dankt zijn naam aan de keramische- en baksteenindustrie. Nog steeds komt hier veel baksteen vandaan (de klei werd afgegraven even verderop op de voormalige kleigroeves van de Jammerdaalsche Heide). We liepen overigens Tegelen niet echt in, maar schampten het dorp eigenlijk, want we gingen direct de grasheuvels van de Ulingsheide op richting het bos. Na Tegelen zouden we het bos trouwens tot aan het begin van het dorp Swalmen ook niet meer uitkomen vandaag. Prachtig toch dat je bijna twintig kilometer alleen maar door de natuur loopt? Ik vond het prachtig. Bovendien profiteerden we zo steeds van de lekkere schaduw en merkten we weinig van de warmte...

Deze etappe stond naast het lopen in het bos, vooral in het teken van de grens. De grens met ons buurland Duitsland. We liepen vaak op, vlak aan, of een stukje over de grens. Ook dat vind ik geweldig: letterlijk de grens opzoeken en soms er overheen gaan (!). 

De eerste grenspalen die ik zag was grenspaal 444 en de met mos bedekte grenspaal 443 in het bosgebiedje Op de Heide, ten zuiden van Tegelen. Van grenspalen kan ik erg genieten, gelukkig zouden er vandaag nog velen volgen...

Bij het heidegebiedje Hühnerkamp en tussen de grenspalen 438 en 437 (naarmate je zuidelijker gaat loopt de nummering van de grenspalen af) ligt het eenzame grenscafé Maalbekerhohe. Hier leek echt de tijd hebben stil gestaan! Een oude houten wegwijzer, een "parkeerplaats voor paarden" met diep ingesleten houten palen waar de paarden vastgebonden zaten en een interieur uit het jaar 1900. De tijd lijkt hier te hebben stil gestaan. Prachtig! 

Het eenzame grenscafé Maalbekerhohe

"Parkeren uitsluitend voor paarden"

Na een welverdiende pauze hier (vooral voor de voetjes erg prettig, want we voelden ze inmiddels behoorlijk na 3 dagen wandelen), vervolgden we onze weg steeds langs de grens lopend over een steilrand in het bos. Deze steilrand  is tientallen meters hoog en vormt de scheiding tussen het hoog- en het middenterras en is dus tevens de landsgrens met Duitsland. Op de steilrand liepen we in Duitsland, als we naar beneden keken was dat Nederland. De volgende fikse aantal kilometers liepen we in het bos, vaak aan de rand van het bos, dan weer in Nederland, dan weer in Duitsland. Ook door het landschap kon je goed zien waar je je bevond: in Nederland waren het de akker- en weilandpercelen die het landschap domineerden en in Duitsland was het het bos van Bracher Wald.

Over de steilrand lopend in Duitsland met rechts
 het lager gelegen Nederland

Bij  grenspaal 430 zagen we de "Grijze Paal", in tegenstelling tot de grenspalen die we tot nu toe waren tegengekomen (die vooral begin 19e eeuw zijn geplaatst) staat deze massieve steen er al eeuwenlang. Deze steen markeerde de grens tussen twee oude voormalige hertogdommen Gelre en Gullik.

Even ten zuiden hiervan (bij grenspaal 429) heb je dan weer de Witte Stein:  een grensovergang met overblijfselen van de vroegere grenscultuur: twee grenscafé´s en een Grenzladen.

Even verderop aan de Duitse kant stond nog een oude verroeste grensboom. 

Bij de Witte Stein en grenspaal 429

Voorbij de Witte Stein (op z´n Duits), liepen we over de Prinsendijk: een kaarsrechte weg die door de Romeinen is aangelegd en een verbindingsweg was tussen Xanten en Heerlen, die bij Witte Stein Nederland binnenkomt.

Aan de Prinsendijk hielden we weer even pauze. Ik zag verscholen in het bos onder de begroeiing een oude Duitse grensovergang met slagboom. Verroest en overgenomen door de natuur. Grenzen vervagen, dat zag je hier letterlijk...

De voeten begonnen nu echt wel pijn te doen, gelukkig was het niet al te ver meer (7 km ongeveer) naar Swalmen.

Grenzen vervagen...

We liepen het bos van de Diergardtscher Wald uit, staken over bij een café en liepen direct weer een mooi natuurgebiedje in: Het Groenewoud, net voor Swalmen. Ik vond dit nog een prachtig natuurgebiedje met mooi gevarieerd bos, beplanting en zelf bloeiende rododendrons. Ook liep het riviertje de Swalm hier doorheen. Begrijpelijkerwijs was het dus erg druk met recreanten in dit natuurgebiedje, jammer dat ze ons zo moesten zien, want we zagen er inmiddels uit als zombies die zo uit The Walking Dead zijn weggelopen. We zaten er behoorlijk doorheen. Gelukkig was het nog zo´n 2,5 kilometer naar Swalmen. Even doorbijten dus (zijn zombies ook goed in trouwens, in bijten, maar dat ter zijde).

Rond 16:45 uur bereikten we moe onze auto weer bij het station in Swalmen. Het was weer een prachtige etappe geweest....

Deze etappe was de laatste etappe van het weekend, hierna was het met gierende banden weer terug naar Friesland om ons lieve kleine draakje weer op te halen in Makkum. Er resten nu nog slechts twee etappes, na die twee zijn we helemaal klaar met het Pieterpad...

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Jammerdaalsche Heide, kwelwaterplas

Oude houten wegwijzer bij grenscafé Maalbekerhohe

Bracher Wald [D.]

Grenspaal 430: De Grijze Paal 

Pauze bij de grens, de Prinsendijk en de Diergardtscher Wald [D.]

Er rest ons nog 83 km!

Het Groenewoud, vlak voor Swalmen

De Swalm

Pieterpad etappe 23: Swolgen - Venlo (21 km)

Na een heerlijk ontbijtje op de ezelsboerderij waar we een goede bodem voor de rest van de (wandel)dag gelegd hebben, gingen we met de auto naar de plaats Swolgen toe. We parkeerden de auto bij de St. Lambertuskerk aldaar. We trokken de wandelschoenen aan en gingen omstreeks 10:20uur op pad voor de tweede etappe van dit weekend. 

Etappe 23:  Swolgen (L.) - Venlo,  21 km —  vrijdag 11 mei 2018  —-

Weer:  Lekker wandelweer. Vrij zonnig, 22 graden C

Starttijd: 10:20u  Eindtijd: 15:30u

               Limburg    

Dorpen/gehuchten/ buurtschappen op de route:

Swolgen, Zwaanenheike, Houthuizen, Kaldenbroek, Broekeind, Grubbenvorst, Velden, Genooi, Venlo

- Gebieden/ Natuurgebieden: 

Swolgender Heide, Pastoorswei, Schuitwater, Homberger Heide, Hoogbroek, Hanenbergerheike, Houthuizerheide, Molenbeek, Maas met Maascorridor, Océ-weerd.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vandaag was het ook weer lekker wandelweer, ietsje warmer nog dan gisteren. Van de Lambertuskerk te Swolgen, een van oorsprong 13e-eeuwse kerk die in 1944 grotendeels werd verwoest (in 1952 werd de kerk weer heropend), liepen we zuidwaarts en lieten Swolgen achter ons. Direct hierna bevonden we ons op de Swolgender Heide, een mooi natuurgebied. We kwamen hier een Pieterpad-wegwijzertje tegen waarop stond "Venlo 21 km", terwijl we zeker al een kilometer onderweg waren! Dus misschien was deze etappe ook wel 22 kilometer, wie zal het zeggen... 

Klopt dit of niet? Wie zal het zeggen...

Op de Swolgender Heide kwamen we, in tegenstelling wat de naam doet vermoeden, vooral bos tegen. De heide bleek verder oostwaarts te liggen. Een klein heidegebiedje kwamen we even later wel tegen, behorende tot het natuurgebied Schuitwater. 

Heidegebiedje Schuitwater

Het Schuitwater is gesitueerd rond de oude Maasmeander met steile oeverwanden. Er waren veel houten vlonderpaden aanwezig, want ook dit bosgebied bleek een broekbos, dus een drassig, moerasachtig bos. Het heeft altijd wel wat om over die houten vlonders midden in het bos te lopen. Ik vind dat wel mooi. De laatste houten vlonder was wel aan onderhoud toe, dus die liep schuin af en wiebelde wat: een uitdaging!  Het bosgebiedje vond ik ook erg mooi. Erg afwisselend: bos, broekbos, vennetjes, heide, alles was er! 

Houten vlonder in het bos van het Schuitwater

Broekbos Schuitwater

Net voorbij het boerengehucht Zwaanenheike, met vooral kwekerijen op tuingebied (rozenkwekerijen, bomenkwekerijen), liepen we richting Houthuizen over de Houthuizerheide. Limburg, en met name deze streek rond Swolgen, Lottum en Grubbenvorst is het grootste en belangrijkste aspergegebied van Nederland. Enorme hoeveelheden asperges komen uit deze streek vandaan. Leuk was het ook toen we richting Houthuizen langs een aspergekwekerij liepen waar arbeiders druk bezig waren om dit ´witte goud´ uit de grond te steken. De gestoken asperges werden vervolgens in een klein kistje boven op elkaar gestapeld. 

De aspergestekers

Niet veel later kwamen we Houthuizen in en hielden even de benen stil bij de kapel alhier. Deze buurtkapel is opgericht door buurtbewoners uit dankbaarheid dat de buurtschap de oorlog goed was doorgekomen. Ook de plek was mooi, buiten de bebouwde kom van Houthuizen aan de rand van het bos. 

Buurtkapel Houthuizen

Het stukje bos waar we in liepen bleek was weer erg mooi. Het bos werd hier en daar afgewisseld door wat open landerijen. Na een tijdje kwamen we bij kasteelhoeve Kaldenbroek aan. Deze hoeve uit de 15e-eeuw is nu een redelijk chique etablissement met terras en theeschenkerij. Hoewel dit erg uitnodigde om even te gaan zitten, liepen we toch gewoon door naar het gehucht Broekeind met even ten zuiden daarvan weer zo´n mooie hoeve: Haambroek. We waren nu vlak bij de aspergehoofdstad van Nederland: Grubbenvorst. Er staat hier zelfs een aspergemonument op het plein voor het klooster. Bij dit Ursulinenklooster uit 1860 (nu bejaardentehuis), met zicht op het aspergemonument, namen we even pauze. 

Op het Pieterpad bij het Mariakapelletje
en  Boerderijcamping De Hovershof

Na een welverdiende rust van de voetjes (ik begon ze inmiddels wat te voelen), vervolgden we onze weg door de Dorpsstraat van Grubbenvorst naar het veerpondje over de Maas. Leuk dat er nog altijd veerdiensten bestaan, het heeft toch iets nostalgisch. 

Aan de overkant van de Maas bevonden we ons in het dorp Velden. We liepen zo een tijdje langs de oever van de Maas, alvorens we linksaf sloegen, het "Pieterpad" op. Erg leuk: dit pad bij Boerderijcamping De Hovershof achter de camping langs heet officieel het Pieterpad. Naast dit leuke straatnaambordje was er ook nog een piepklein Mariakapelletje aanwezig. Kapelletjes zie je overal in Limburg, hier was er dus ook eentje. 

Het laatste stuk van deze etappe liepen we steeds langs de Maas. Na de boerderijcamping sloegen we rechtsaf een klaphekje door en bevonden we ons op het grasland van de Maasoevers. Met hoogwater kun je niet lopen, maar er was nu geen hoogwater, dus wij liepen veilig. Na enige tijd gingen we onder de snelweg door langs een gevaarlijk uitziende kudde grazende runderen. Het volgende gehuchtje diende zich aan: Genooi. Genooi bezit een groot en tamelijk belangrijk kapel, die oorspronkelijk uit 1631 dateert. In 1916 is deze uitgebreid door ene Cuypers. Ernaast staat een tweede, halfronde kapel uit 1846. Deze kapel trekt veel bedevaartgangers (waren wij dat nu ook, nu we hier waren?). Bij het café-restaurant annex koffie- en theeschenkerij ´De Genuujerie´, kochten we een overheerlijk Raket-ijsje die we verorberden langs de Maas in de Océ-weerd richting Venlo. De Océ-weerd maakt overigens deel uit van het project ´Maascorridor', dat streeft naar herstel van de natuurlijke Maasoevers. 

In de Océ-weerd richting Venlo

Al lopend hier zagen we verderop al de contouren van de stad Venlo, ons eindpunt van vandaag. 

In Venlo aangekomen, liepen we via een chique buitenwijk het centrum in. Dit bleek verassend leuk te zijn. De Markt stadhuis en ook het Dominicanerkerkje waren mooi om te zien. 

Omstreeks 15:30 uur kwamen we aan op station Venlo, alwaar we - erg moe maar ook erg voldaan - de bus terug namen naar Swolgen. 

De voetjes hadden zich goed gehouden, maar deden na deze ruim 20 kilometer toch wel wat pijn... Maar dat hoort er bij! 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Overige foto´s: 

Het Schuitwater

Langs de rozenkwekerijen in Zwaanenheike

Aspergemonument in Grubbenvorst

Veerpondje Grubbenvorst - Velden

Langs de Maasoever door het grasland met voor ons de snelweg

Kapel(len) te Genooi

Dominicanerkerk te Venlo

Pieterpad Etappe X4: 1e Deel Swalmen - Montfort (tot aan Roermond)

Na bijna 3 jaar (de laatste etappe die we gelopen hebben was in 2015!) hadden we eindelijk weer een weekend gepland voor het Pieterpad. "Ouderwets" met z´n tweeën, Xianna ging deze dagen logeren bij pake en beppe. Ons onderkomen was een ezelshouderij met naast ezels nog veel meer dieren, zoals kamelen, schapen, etc. en lag in Belfelt. Prima onderkomen en ook erg gezellig als je af en toe een ezel- of schapengeluiden hoort. We hadden een extra lang weekend door Hemelvaart, dus we besloten om direct maar drie etappes te gaan lopen. Of eigenlijk twee-en-een-half, want we moesten het eerste deel nog steeds doen van de Etappe Swalmen - Roermond. We kwamen rond half een ´s middags aan in Swalmen en gingen met erg veel zin (wat wil je na drie jaar!) en gezwinde pas voorwaarts...

Etappe ...X4....:  Swalmen (L.) - Montfort  1eDEEL! —  24 km (wij liepen ong. 13 kilometer tot aan Roermond)—  donderdag 10 mei 2018  —-

Weer:  Lekker wandelweer. Veelal bewolkt ± 18 graden C 

Starttijd: 12:50u  Eindtijd: 15:15u

               Limburg    

Dorpen/gehuchten/ buurtschappen op de route:

Swalmen, Boukoul, Maalbroek, Spik, Straat, Roermond

- Gebieden/ Natuurgebieden: 

Kasteel Hillenraedt met landgoed, Vlinkenbroek, Zuidewijk Spick (adellijke kasteelboerderij), Spickerbroek, Maasnielderbeek, ´t Heystert.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vandaag 10 mei dus het eerste deel nog van de etappe Swalmen - Montfort. Het was lekker weer, bewolkt, wel steeds droog met zo´n 18 graden. Prima. Deze etappe was dus het "opwarmertje" voor de vrijdag en zaterdag (respectievelijk 21 en 23 kilometer). Lekker om er weer even in te komen dus.

Kasteel Hillenraedt

We startten bij het station van Swalmen, waar we onze auto hadden geparkeerd. Al snel zagen we een leuke wegwijzer die ons vertelde dat we nog 83 kilometer voor de boeg hebben eer we op de Sint-Pietersberg staan. We liepen ongeveer een kilometertje in het dorp Swalmen zelf, alvorens we een onverhard pad onder onze voeten kregen en toen  als het ware achter het dorp Swalmen doorliepen op een smal pad. Niet veel later kwamen we bij het mooie Kasteel Hillenraedt aan, net ten zuiden van Swalmen. We bekeken dit kasteel van een afstandje, want het wordt nog steeds particulier bewoond. Wel lazen we op een klein informatiebordje het volgende: 

Het bewuste informatiebordje...

Hillenraedt wordt dus al voor het eerst genoemd in 1392. En alleen de middenbouw (ik denk dan het stuk met de rode bakstenen) is nog van het oorspronkelijke kasteel. Na dit kasteel bewonderd te hebben, liepen we door richting Boukoul, waarbij we direct in het bos van Hillenraedt terecht kwamen. Altijd mooi om in het bos te lopen. 

De contouren van het volgende dorp werden zichtbaar: Boukoul. Eigenlijk schampten we Boukoul alleen aan de zuidkant even, want we liepen snel Boukoul weer uit het volgende bosgebiedje in. Dit was het bos van Vlinkenbroek. Het leuke hieraan was dat we hier op een oude Romeinse weg liepen. Deze Romeinse weg liep destijds van Heerlen naar Xanten. Na het bord "Pieterpad Pleister Plaats" (was een B&B), maakte de weg een flauwe bocht en liepen we ook daadwerkelijk een stukje over deze Romeinse weg. Hebben we dat ook weer meegemaakt...

Het Vlinkenbroek, lopend op de Romeinse weg

Na de Romeinse weg werd het landschap weer wat meer open. We lieten het bos achter ons en gingen westwaarts naar het volgende kasteel op de route: Zuidewijk Spick. Dit is een adellijke kasteelboerderij, verbonden aan Kasteel Hillenraedt. De gebouwen zijn 16e- en 17e eeuws.

Kasteelboerderij Zuidewijk Spick

We liepen door op een graspad richting de gehuchten / buurtschappen Spik en Maalbroek. Tot nu toe vond ik dit weer een schitterende etappe. Bovendien ging het best lekker en het weer zat mee. Top dus. 

Na Spik volgde het Spickerbroek, een broekbos (drassig bos, ´broek´ betekent moeras of drassig) in een oude bocht van de Maas. Dit gebied verruigd door begrazing van de Galloway-runderen. 

Broekbos Spickerbroek (liekt wel Grunnegs: Spiekerbroek!)

Deze beesten zagen we zelf niet, maar wel de lekkere koeienvlaaien waar we tussendoor moesten slalommen. Maalbroek en Spik bleken leuke gehuchtjes. Heerlijk als je zo lekker vrij kunt wonen, ik hou daar van. Bij Maalbroek en Spik scheidde de snelweg die we even verderop zagen ons al van Roermond. We waren dus al weer vlak bij onze eindbestemming van vandaag. Het was nog een kilometer of 3 a 4 naar Roermond. 

Na het boerengehuchtje Straat, met enkele fraaie boerenerven, vaak in het wit, liepen we nog door het Maasnielderbeekbos. Hierin stroomt een beek in een oude bedding van de Maas. Over de beek steeg het pad een aantal meters naar het hogergelegen rivierterras. Via het gebiedje ´t Heystert liepen we over de " IJzeren Rijn" (een stukje spoorlijn met Belgie) naar Roermond toe. 

Zicht op Straat.

Hier zochten we de eerste bushalte op die ons terug zou brengen naar Swalmen, naar onze auto. We waren mooi op tijd, we moeten nog een halfuurtje wachten tot de bus zou komen. Alleen, het halfuurtje werd drie kwartier en bijna een uur. Toch maar even kijken op de site van Arriva en ja hoor...de bus was geannuleerd. Hij kwam gewoon niet opdagen! Na wat gescheld etc. zat er niks anders op om een heel stuk verder te lopen naar een volgende bushalte (daar zaten we na 13 km niet op te wachten, maar enfin). Helaas viel ook hier de eerste bus uit, waarna we nog langer moesten wachten op de volgende bus. Wat een gedoe zeg, pfff.... Door dit gedoe kwamen we pas rond 18:00uur bij de B&B in Belfelt aan. Bedankt Arriva! 

Toch al met al een mooie wandeling gehad. Moe en voldaan konden we op bed in ons tijdelijke onderkomen onze voetjes laten rusten. Rust hadden de voetjes ook wel nodig, want de komende twee dagen stonden er pas echt lange etappes op het programma. 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In Spik