GAASIE'S WANDEL- EN FIETSBELEVENISSEN: PP Etappe 25: Sittard

Na 7 jaar Pieterpad lopen zijn we aanbeland in het laatste weekend en de laatste twee etappes. Dan zit het er op. De finish is in zicht. Voor dit laatste weekend logeerden we in Broekhem, onderdeel van Valkenburg, in een hotel. Deze een-na-laatste etappe was 22 kilometer lang. We gingen deze zaterdag heel vroeg weg uit Zuurdijk, want we hadden slecht een overnachting gepland. Rond 10:00uur parkeerden we de auto in Sittard en om omstreeks 10:10uur begonnen we. Het beloofde een hete dag te gaan worden, want er was erg warm weer voorspeld (30°C+) en we hadden deze etappe -helaas- ook weinig beschutting van bomen en bos omdat we veelal in open veld liepen. Een nadeel dus, desondanks hadden we er uiteraard weer veel zin in...

Etappe 25: Sittard - Strabeek, 22 km — zaterdag 26 mei 2018 —- (de een-na-laatste!)

Weer: Zonnig, ± 30-31 ° C

Starttijd: 10:10u Eindtijd: 16:30u

Limburg

Steden/dorpen/gehuchten/ buurtschappen op de route:

Sittard, Windraak, Puth, Oude Kerk, Spaubeek, Terstraten, Helle, Aalbeek, Klein Haasdal, Groot Haadsdal, Strabeek

- Gebieden/ Natuurgebieden:

Memoriebos, verschillende grubben, Scheiberg, Recreatiegebied Windraak, Wanenberg, Kasteel Terborgh, Stammenderbos, Geleenbeekdal, Ten Dijken, Ravensbosch.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Sint Rosa Kapel met opschrift: "Rosa.
Patrones van Sittard. Bescherm onze stad"

Het eerste stukje liepen we door de straatjes in het centrum van Sittard heen, zoals over de Markt en de Putstraat. Na het oversteken van een grote (provinciale?) weg, liepen we rechtdoor naar de Kollenberg. Hier was het gelukkig nog wel wat bosrijk, zodat we het eerste stukje van deze etappe in de schaduw konden lopen van het zogeheten Memoriebos. Dit stukje door het Memoriebos liep omhoog de Kollenberg op en is tevens de route die een Katholieke processie ieder jaar loopt op de laatste zondag van augustus. Er staan langs dit stuk door het Memoriebos dan ook zeven kapelletjes met voorstellen van het leven van Jezus Christus: "De Zeven Voetvallen". Na deze zeven voetvallen volgt dan het Hof van Olijven en de fraaie Sint Rosa kapel uit 1675, op de hoogste gedeelte van de Kollenberg, gewijd aan de heilige Sint Rosa, stadspatrones van Sittard.

Hierna liepen we al snel het bos weer uit een veldweg op. Een klein bordje verstelde ons dat dit het leefgebied van de extreem zeldzame korenwolf is. Deze Europese hamster leeft in de akkers langs het pad waarop we liepen. Leuk weetje.

Over de Limburgse heuvels zicht op Windraak

Na een klein stukje bos waarin het gebouwencomplex Watersleyhof was te vinden, gingen we een stijgende asfaltweg op naar het gehucht Windraak.

Hier zagen we een drenkplaats met " geneeskrachtig water" waar een grappig gedichtje bij was geschreven, die ook voor ons van toepassing was: "Pieterpadders en zo meer. Als uw tong droog voelt als leer. En blaren kwellen al te zeer. Vindt dan hier uw krachten weer".

Hier kwamen we ook voor de eerste keer een horde wielrenners tegen, wielrenners die we de hele dag nog tig keren zouden tegenkomen want juist vandaag was er een wielertocht over een groot deel van de etappe die wij moesten lopen georganiseerd.

Het einde is echt in zicht...

De weg slingerde zich na Windraak door een recreatiegebied heen met dezelfde naam. Omdat dit recreatiegebied wat hoger ligt dan de rest omgeving, konden we prachtig kijken over het Limburse heuvellandschap naar bijvoorbeeld de plaats Munstergeleen in de verte. Bij Heemtuin Wanenberg, nog steeds in het Recratiegebied Windraak, zagen we weer een Pieterpad-wegwijzer waarop stond dat het nog 34 kilometer was naar de Sint Pietersberg (!). We werden zodoende er nogmaals aan herinnert dat we echt aan de laatste loodjes bezig zijn van het Pieterpad. Mooie prestatie, maar ook jammer aan de andere kant, want ik heb het altijd fantastisch gevonden om het Pieterpad te lopen. Je ziet zoveel moois, natuurgebieden en plaatsjes in je eigen land die je anders nooit gezien zou hebben. En je beseft je door het Pieterpad dat je "eigen#" landje Nederland prachtig is.

We liepen het recratiegebied uit en vervolgen onze tocht door open veld naar het dorp Puth, een hooggelegen kerkdorp aan een oude Romeinse handelsweg naar Maastricht. Puth is genoemd naar diepe waterputten; er was een Onderste en een Bovenste Puth. Ook toen we Puth uitliepen kwamen we weer een hele stoet wielrenners tegen. Dit bleef zo het gehele pad dat we liepen naar Kasteel Terborgh (Huize Schinnen) bij buurtschap Oude Bos. Kasteel Terborgh (nu een gasterij) is een carréhoeve bij een rond 1600 verdwenen motteburcht. Het is een van de oudste kastelen van Limburg. Alhoewel het net niet op de route lag, gingen we er wel even heen om een korte (plas)pauze te houden, net zoals vele wielrenners trouwens.

Carréhoeve Kasteel Terborgh bij Oude Kerk

In Oude Kerk richting Spaubeek bevonden we ons in het Geleenbeekdal waar we de Geleenbeek, een zijriviertje van de Maas, overstaken. In het voorlopig laatste stukje bos, want in Spaubeek liepen we over het treinspoor en langs het treinstation de velden in. Geen bos en geen bomen meer, maar wel de brandende zon. Het eerste stuk liepen we over een grubbe: een uitgesleten gleuf in het pad, gebeurt door erosie door zand- en grindwinning die alhier plaatsvond. De grindgroeves herinneren er nog aan.

Grubbe

Op een kale veldweg richting Terstraten kwamen de eerste pijntjes en last van de hitte om de hoek kijken. Enfin, Terstraten bleek een prachtig authentiek en schilderachtig dorpje te zijn met prachtige oude vakwerkboerderijen. We hielden hier even pauze op een bankje bij een zo´n boerderij. Even wat drinken, eten en bijkomen van de hitte. Ook hebben we ons hier nogmaals even ingesmeerd met zonnebrandcrème.

Terstraten

Over de Branterweg en via Helle (hoe toepasselijk met deze hitte!) over het Hellegats (via een klein stukje heuvelachtig bos), schampten we de plaats Aalbeek op weg naar Klein en Groot Haasdal. De weg naar deze plaatsen was ook een hel, want we liepen in de brandende zon. Vooral hier begonnen we er doorheen te zitten. De Bockhof, een van oorsprong 12e-eeuwse kasteelhoeve (in de huidige vorm 17e-eeuws) in Groot Haasdal, kon ons dus ook weinig schelen. We bleken hier overigens op het hoogste punt van het Pieterpad te lopen (130 meter).
Gelukkig liepen we na de Bockhof weer het bos in van het Ravensbosch. Een lekker stukje schaduw nog zo op het eind van deze etappe. Het was vervolgens nog even ploeteren naar de finish in Strabeek (Valkenburg), waar we incheckten in ons hotel. Moe, zeer moe, maar uiteraard weer voldaan...

Ravensbosch

Rond 16:30 uur de finish. Het was een mooie, maar door de hitte en de soms weinig beschutting ook zware etappe. Tijd nu voor rust want morgen is de allerlaatste etappe!!

----------------------------------------------------------------