GAASIE'S WANDEL- EN FIETSBELEVENISSEN: PP Etappe 24: Venlo

Na weer een heerlijk ontbijtje op de ezelsboerderij te hebben genuttigd (zie gisteren, etappe 23), gingen we met nog een beetje stramme voetjes, maar met goede zin, beginnen aan de derde achtereenvolgende etappe dit (lange) weekend in Limburg. We parkeerden onze auto deze keer in de finishplaats Swalmen (was gratis parkeren, in Venlo kostte dit 10 euro!), zodat we direct na de finish in de auto konden stappen en wegrijden (met gierende banden).

Etappe 24: Venlo - Swalmen, 23 km — zaterdag 12 mei 2018 —-

Weer: Zonnig, ong. 24 ° C

Starttijd: 10:10 Eindtijd: 15:46

Limburg

Steden/dorpen/gehuchten/ buurtschappen op de route:

Venlo, Tegelen, Swalmen

- Gebieden/ Natuurgebieden:

Bovenste en Onderste Molen, Jammerdaalsche Heide, Klein Zwitserland, Ulingsheide, Op de Heide, Holtmühle, Hühnerkamp, Bracher Wald [D.], Meerlebroek, Diergardtscher Wald [D.], Groenewoud.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

We waren omstreeks 10:10uur in Venlo op het Centraal Station, dus we konden direct beginnen. Ik had mijn zonnebril direct opgezet, want het was zomers weer met in de middag een temperatuur van 24 of 25°C. Toen we begonnen in de ochtend zou het misschien een graadje of twee hebben gescheeld. Enfin, het eerste stuk liepen we in Venlo langs het spoor, met steeds het spoor aan onze rechterhand. Zodra we het spoor overstaken via een spoorwegovergang, was het nog een klein stukje lopen naar de Venlose wijk/villabuurt Bovenste en Onderste Molen. Wat een contrast met even daarvoor in Venlo toen we liepen langs de tamelijk eenvoudige rijtjeshuizen! Dit bleek een schitterende wijk te zijn: prachtige villa´s temidden van enorm veel groen en natuur. De ene villa was nog mooier dan de andere. De wijk is overigens genoemd naar twee watermolens die hier vroeger stonden langs de beken op de overgang van hoog- naar middenterras.

De Venlose villawijk Onderste en Bovenste Molen

Na het passeren van het kombord Venlo, bevonden we ons direct op de Jammerdaalsche Heide. Dit voormalige kleigroevegebied is nu een mooi natuurgebied door de afwisseling in hoog en laag (reliëf) en de kwelwaterplassen met hoge natuurwaarden. Het pad dat wij moesten bewandelen liep trouwens ook sterk omhoog langs een mooie kwelderplas met aan de oever overal bloeiende gele brem.

Door de aanleg van een snelweg A74 in het gebied waar we ons nu bevonden, is de oorspronkelijke Pieterpadroute verlegd. Zodoende liepen we om een Trappistenkloostercomplex (ik moet dan direct aan bier denken) heen dat zich net voor Tegelen bevond. Hier zagen we in de verte al de grote stenen fabriekspijp van Tegelen.

In de verte de fabriekspijp van baksteenstad Tegelen

Tegelen dankt zijn naam aan de keramische- en baksteenindustrie. Nog steeds komt hier veel baksteen vandaan (de klei werd afgegraven even verderop op de voormalige kleigroeves van de Jammerdaalsche Heide). We liepen overigens Tegelen niet echt in, maar schampten het dorp eigenlijk, want we gingen direct de grasheuvels van de Ulingsheide op richting het bos. Na Tegelen zouden we het bos trouwens tot aan het begin van het dorp Swalmen ook niet meer uitkomen vandaag. Prachtig toch dat je bijna twintig kilometer alleen maar door de natuur loopt? Ik vond het prachtig. Bovendien profiteerden we zo steeds van de lekkere schaduw en merkten we weinig van de warmte...

Deze etappe stond naast het lopen in het bos, vooral in het teken van de grens. De grens met ons buurland Duitsland. We liepen vaak op, vlak aan, of een stukje over de grens. Ook dat vind ik geweldig: letterlijk de grens opzoeken en soms er overheen gaan (!).

De eerste grenspalen die ik zag was grenspaal 444 en de met mos bedekte grenspaal 443 in het bosgebiedje Op de Heide, ten zuiden van Tegelen. Van grenspalen kan ik erg genieten, gelukkig zouden er vandaag nog velen volgen...

Bij het heidegebiedje Hühnerkamp en tussen de grenspalen 438 en 437 (naarmate je zuidelijker gaat loopt de nummering van de grenspalen af) ligt het eenzame grenscafé Maalbekerhohe. Hier leek echt de tijd hebben stil gestaan! Een oude houten wegwijzer, een "parkeerplaats voor paarden" met diep ingesleten houten palen waar de paarden vastgebonden zaten en een interieur uit het jaar 1900. De tijd lijkt hier te hebben stil gestaan. Prachtig!

Het eenzame grenscafé Maalbekerhohe

"Parkeren uitsluitend voor paarden"

Na een welverdiende pauze hier (vooral voor de voetjes erg prettig, want we voelden ze inmiddels behoorlijk na 3 dagen wandelen), vervolgden we onze weg steeds langs de grens lopend over een steilrand in het bos. Deze steilrand is tientallen meters hoog en vormt de scheiding tussen het hoog- en het middenterras en is dus tevens de landsgrens met Duitsland. Op de steilrand liepen we in Duitsland, als we naar beneden keken was dat Nederland. De volgende fikse aantal kilometers liepen we in het bos, vaak aan de rand van het bos, dan weer in Nederland, dan weer in Duitsland. Ook door het landschap kon je goed zien waar je je bevond: in Nederland waren het de akker- en weilandpercelen die het landschap domineerden en in Duitsland was het het bos van Bracher Wald.

Over de steilrand lopend in Duitsland met rechts
het lager gelegen Nederland

Bij grenspaal 430 zagen we de "Grijze Paal", in tegenstelling tot de grenspalen die we tot nu toe waren tegengekomen (die vooral begin 19e eeuw zijn geplaatst) staat deze massieve steen er al eeuwenlang. Deze steen markeerde de grens tussen twee oude voormalige hertogdommen Gelre en Gullik.

Even ten zuiden hiervan (bij grenspaal 429) heb je dan weer de Witte Stein: een grensovergang met overblijfselen van de vroegere grenscultuur: twee grenscafé´s en een Grenzladen.

Even verderop aan de Duitse kant stond nog een oude verroeste grensboom.

Bij de Witte Stein en grenspaal 429

Voorbij de Witte Stein (op z´n Duits), liepen we over de Prinsendijk: een kaarsrechte weg die door de Romeinen is aangelegd en een verbindingsweg was tussen Xanten en Heerlen, die bij Witte Stein Nederland binnenkomt.

Aan de Prinsendijk hielden we weer even pauze. Ik zag verscholen in het bos onder de begroeiing een oude Duitse grensovergang met slagboom. Verroest en overgenomen door de natuur. Grenzen vervagen, dat zag je hier letterlijk...

De voeten begonnen nu echt wel pijn te doen, gelukkig was het niet al te ver meer (7 km ongeveer) naar Swalmen.

Grenzen vervagen...

We liepen het bos van de Diergardtscher Wald uit, staken over bij een café en liepen direct weer een mooi natuurgebiedje in: Het Groenewoud, net voor Swalmen. Ik vond dit nog een prachtig natuurgebiedje met mooi gevarieerd bos, beplanting en zelf bloeiende rododendrons. Ook liep het riviertje de Swalm hier doorheen. Begrijpelijkerwijs was het dus erg druk met recreanten in dit natuurgebiedje, jammer dat ze ons zo moesten zien, want we zagen er inmiddels uit als zombies die zo uit The Walking Dead zijn weggelopen. We zaten er behoorlijk doorheen. Gelukkig was het nog zo´n 2,5 kilometer naar Swalmen. Even doorbijten dus (zijn zombies ook goed in trouwens, in bijten, maar dat ter zijde).

Rond 16:45 uur bereikten we moe onze auto weer bij het station in Swalmen. Het was weer een prachtige etappe geweest....

Deze etappe was de laatste etappe van het weekend, hierna was het met gierende banden weer terug naar Friesland om ons lieve kleine draakje weer op te halen in Makkum. Er resten nu nog slechts twee etappes, na die twee zijn we helemaal klaar met het Pieterpad...

---------------------------------------------------------------------------------------------------