GAASIE'S WANDEL- EN FIETSBELEVENISSEN: Etappe 9

Ja, van dit prachtige naZOMERweer moesten we natuurlijk nog even profiteren. Zomerse temperaturen in oktober! Een goedmakertje van moeder natuur voor de slechte juli en augustusmaand.

Vandaag etappe 9 alweer. We zijn al een aardig eindje op weg en bevinden ons reeds in noordoost-Overijssel. De etappe vandaag was in totaal 23 kilometer, inclusief extra kilometers van en naar de treinstations van Hardenberg en Ommen. De nadruk lag weer op de natuur, want we hebben veel bos en ander natuurschoon gezien…

Etappe 9: Hardenberg – Ommen (Ov.) —— 23 km. —- Zondag 2 oktober 2011 —-

Weer: Eerste uur mistig, daarna erg Zonnig en zomers warm met 21 - 24°C (en dat in oktober!)

Starttijd: 10.01 uur Finish: 15.54 uur

Overijssel

Dorpen/gehuchten/ buurtschappen op de route:

Hardenberg, Heemse, Rheeze, Stegeren, Junne, Zeesse, Ommen

De "Klepperman" van Hardenberg

We begonnen in de winkelstraat van Hardenberg bij een standbeeld van de “Klepperman”, een dorpsbewaker -met ratel - uit vroegere tijden.

Het was nog stil op straat, het was immers zondagochtend. Bovendien was het nog mistig, meestal een goed teken want dan is er stralend mooi weer op komst (wat later ook zal blijken). We liepen langs de kerk in dezelfde winkelstraat. De dienst was net afgelopen en alle kerkgangers liepen naar buiten.

Heemse: vroeger zelfstandig dorp, tegenwoordig deel van Hardenberg

Wij liepen voor het eerst vandaag de rivier de Vecht over richting Heemse. Heemse, aan de overkant van de Vecht dus, is tegenwoordig een deel van Hardenberg, maar was vroeger een zelfstandig esdorp. Het heeft nog een kleine eigen identiteit, want het bezit nog een eigen plaatsnaambordje, die ik natuurlijk gretig fotografeerde. De kerk in Heemse werd al tussen 750 en 760 gesticht. De huidige kerk is van na 1200. Graag had ik bij deze kerk even een kijkje willen nemen, maar de route liet ons in Heemse meteen afbuigen naar een brug over de “Molengoot”, een oude loop van de Vecht. Nog steeds was het erg mistig, de zon had nog steeds moeite om door de mist heen te prikken. Terwijl we hier door de mist liepen hoorden we de kerkklokken van Hardenberg achter ons luiden. Het was immers zondagochtend….

Brug over de Vecht in Heemse..in de mist!

Nu volgde een kronkelig fietspaadje, die we afliepen langs de buitenwijken van Hardenberg en later door de natuurgebieden “Heemser Hooilanden” en “Rheezermaten” naar het esdorp Rheeze. Beide natuurgebieden zijn ontstaan in de oude Vechtarmen en kennen een soortenrijke vegetatie met broekbossen (natte, moerasachtige bossen).

Vlak voor we in Rheeze aankwamen was de mist gelukkig opgeklaard en scheen de zon inmiddels (die overigens de hele dag ook fel zou blijven schijnen). We hadden nu zo’n 5,5 kilometer gelopen. Direct was ik erg gecharmeerd van het dorp Rheeze, want het bleek een goed bewaard gebleven esdorp met gave brink. Rondom deze brink stonden fraaie authentieke boerderijen met flinke schuren met siermotieven van gevlochten stro. Leuk, typisch aspect was bovendien nog dat de schuurdeuren allemaal naar de brink waren gericht, zodat paard en wagen makkelijk naar binnen konden komen.

Het Drents aandoende esdorp Rheeze

Ik waande me echt even in het Drenthe van de 19^e eeuw, maar we waren toch echt in het Overijssel van 2011! De esstructuur maakte het dorp typisch Drents, maar de luikjes voor de ramen van de boerderijen was typisch Overijssels.

De zon scheen inmiddels al weer lekker op ons bolletje en het begon lekker op te warmen. Gelukkig doken we ongeveer een kilometer na Rheeze de schaduw in van het bos van Boswachterij Hardenberg. Deze etappe speelde de natuur weer eerste viool. Hier hielden we onze eerste pauze.

Behalve Boswachterij Hardenberg liepen we achtereenvolgens ook door de bossen van Landgoed Junne en Boswachterij Ommen. Het overgrote deel van deze etappe liepen we in het bos, en dat was zeker geen straf met die warmte!

Boswachterij Hardenberg

Het boerderijtje aan de Karshoekweg. Op de achtergrond het bos

Een schattig boerderijtje, typisch Overijssels met blauw-witte luikjes aan de Karshoekweg doemde ineens voor ons neus op toen wij ons in de laatste meters bos van Boswachterij Hardenberg bevonden. Dit huisje markeerde hiermee het eind van het bos en begin van het buitengebied van Stegeren en Junne. Het buitengebied van het gehucht Stegeren bestond uit stuk voor stuk wijd verspreide boerderijen met veelal rieten daken en –weer- van die typische luikjes voor de ramen.

De stuw bij Junne met originele dienstwoning

Het was nog maar een klein stukje lopen naar de natuurlijke versmalling van het Vechtdal bij Junne, waar een stuw de waterstand reguleert. De stuw bij Junne (het eigenlijke dorp ligt zuidelijker, niet geweest) is na 1908 aangelegd door Rijkswaterstaat in het kader van de kanalisatie van de Vecht. Aan het begin van de brug staat de originele dienstwoning nog; een van de weinige huizen hier bij de stuw. Praten was hier moeilijk door het lawaai van het water. Aan de andere kant van de brug bevond zich een vistrap. Hier bij de stuw hebben we onze ogen even goed de kost gegeven, want je had een schitterend uitzicht op het Vechtdal aan beide kanten.

Bij de stuw uitzicht op de Vecht en het Vechtdal

Direct na het bulderende water liepen we weer de rust in van de bossen en natuurgebieden van Landgoed Junne; een particulier landgoed langs de weg Koedrift naar de vroegere “Junner Koelanden”. Direct bij binnenkomst zagen we rechts in het weiland een “waterschapsheuvel” liggen, waardoor ik direct aan de gelijknamige (zielige) film met konijntjes moest denken. En aan het nummer “Bright Eyes” van Simon&Garfunkel, het themanummer van deze film.

Landgoed Junne

De zachte ondergrond van de bospaden deed mijn voeten goed, maar het pad door dit landgoed Junne was zanderig en erg uitgesleten, dus moeilijker begaanbaar.

We hadden er nu zo’n 17 kilometer opzitten. Tijd voor pauze 2. Na lang zoeken en doorlopen vonden we op een heuveltje in het bos – (dit bleek een oude stuifduin te zijn, we bevonden ons nu bij het gebiedje “Heetdelle”)- eindelijk een bankje. Het bleek een mooie pauzeplek, want doordat we op een heuvel zaten, konden we in de verte net tussen de bomen door de Vechtdal zien, waar koeien op aan het grazen waren. Het was mooi hier en het ging met mij nog uitstekend, ik had nog geen last van voeten of tenen. Hendrika had wel wat last van haar zwakke knie.

Het bos van Landgoed Junne liep geruisloos over in het bos van Boswachterij Ommen. Alleen een treinspoor markeerde de grens tussen deze twee gebieden. In het bos van Ommen lopend, zagen we nog een mooi gebiedje met stuifzand die er zo perfect bij lag dat het wel aangeharkt leek te zijn! De stuifzanden en stuifduinen herinneren aan het ontstaan van het landschap hier, meer dan 100.000 jaar geleden. Historische grond dus.

Stuifzandgebiedje in bos van Ommen

Vlak voor Ommen liepen we langs de doorgaande weg langs het kleine buurtschapje Zeesse, wat bestond uiteen viertal gebouwen. Misschien wel tot één eigenaar behorend. Erg leuk.

Snel waren we in Ommen gearriveerd. Hier hebben we nog even gekeken bij het adellijk landhuis “Oude Vecht”, in 1856 gebouwd voor de plaatselijke Baron Mulert.

Hier zagen we tevens de skyline van Ommen met brug en kerktorens, dat aan de andere kant van de Vecht lag. Wij bogen voor de brug echter af en liepen nog een extra kilometer naar het treinstation waar we weer op de trein stapten naar Hardenberg.