Was het de vorige keer nog wisselvallig, deze keer was het zonnig en zomers warm. Dus ook nu was de zin weer aanwezig om een mooie etappe te lopen. Deze etappe zouden we starten op het hoofdstation Groningen en eindigen in Zuidlaren in Drenthe; een etappe van 21 km lang.
Deze etappe was compleet anders dan de vorige. Deze keer geen open cultuurlandschap met mooie boerderijen en kleine gehuchten en buurtschappen, maar het begin van de "bergketen" Hondsrug, grotere dorpen en enkele bosgebieden zoals de Appèlbergen.
Etappe 3: Groningen CS (Gr.) - Zuidlaren (Dr.) ------ 21 km. ---- Zaterdag 4 juni 2011 ----
Weer: Zonnig en warm met zo'n 24 à 25 °C
Starttijd: 11.01 uur Finish: 16.30 uur
Groningen Drenthe
Steden/ Dorpen/gehuchten/ buurtschappen op de route:
Groningen, Nijveensterkolksluis, Hoornsedijk, Haren, Harendermolen, Glimmen, Midlaren (Dr.), Zuidlaren (Dr.).
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
De trein bracht ons via Hoogezand naar Groningen CS waar wij om 11.00u arriveerden. Hendrika's auto hadden we al in finishplaats Zuidlaren achtergelaten zodat we makkelijk weer thuis konden komen. Dit deden we uit kennis en voorzorg, want de afstand bedroeg weer 21 km vandaag en, gezien de vorige etappe, wisten we dat we behoorlijk kapot zouden zijn aan de finish.... :-)
Direct nadat we uit de trein gestapt waren, om 11.01 uur, begon deze derde etappe van het Pieterpad. Vanaf het station namen we de trap omhoog naar het Emmaviaduct over de treinsporen heen. Hierna verder zuidwaarts gelopen naar de Groninger straat "Hoornsediep", die even later"Hoornsedijk" gaat heten. Deze straat bracht ons helemaal van de stad Groningen, via het gehucht Hoornsedijk, naar Haren. Een afstand van zo'n 6,5 kilometer (!). Op deze straat gelopen, liepen we ook steeds langs het "Noord-Willemskanaal". Onderweg zagen we veel mensen, veelal op de fiets, die op deze warme zomerse dag op weg waren naar verkoeling in het vlakbij gelegen Hoornsemeer of Paterswoldermeer. Ik had mijn polo met de Groninger vlag aan gedaan vandaag en ik trok daarmee veel bekijks! Ik hoorde opmerkingen als: "Kiek, da's nou een echte Grunneger, die heeft de Grunneger vlag aan!" en "Heee, dat is de Groningse vlag!!" Langs het kanaal gelopen voelden we af en toe een lekker briesje, niet verkeerd met deze warmte. In het kanaal lagen allerhande woonboten. De ene "mooi" opgeknapt in flitsende kleuren (zie foto), de andere wat verwaarloosder. Hier op de Hoornsedijk lopen was gezellig! Nadat we onder meer langs de Groninger wijken Corpus den Hoorn en Hoornsemeer waren gelopen, lieten we de bebouwing van de stad achter ons (zie foto). De zuidelijke grens van de stad Groningen werd aangegeven door een elektriciteitsmast met daarop 7 vlammen en het jaartal 1040 erop, gemaakt door kunstenaar K.W. Forster. De vlammetjes staan hierbij voor het vele Groningse aardgas en 1040 is het jaar dat Groningen werd gesticht. Alle grenzen van de stad Groningen (dus noord-oost-zuid-west) zijn trouwens aangegeven door een kunstwerk of opmerkelijk object.
Nog steeds, ook na de stad Groningen, liepen we over de Hoornsedijk en kwamen aan in het 5 woningen tellende buurtschapje Nijveensterkolksluis. Het buurtschapje is genoemd naar de Nijveensterkolksluis, een schutsluisje dat het Paterswoldermeer verbindt met het Hoornsediep. Aan het meer staat een oud ophaalbruggetje en poldermolen "De Helper" uit 1863, die in 1971 moest wijken voor een snelweg en hier een plek kreeg. Bij de molen en het sluisje staat ook nog een mooi oud brugwachtershuisje en nog vier andere huizen. Dit alles maakte dit tot een sfeervolle plek. (zie foto's).
Het gehucht Hoornsedijk, waar we grofweg een kilometer later aankwamen, bleek ook al zo verrassend leuk te zijn met vaak mooie en oude (arbeiders) huisjes die vlak aan de (kronkelige) dijk stonden. (zie foto). Vanzelfsprekend is de naam van dit gehucht vernoemd naar de dijk en de weg waaraan de huisjes liggen.
Een paar kilometer nog liepen we langs het Noord-Willemskanaal en over de weg Hoornsedijk en namen hiervan uiteindelijk in Haren afscheid. In Haren liepen we steeds langs de westkant van Haren over een geasfalteerd voetpad. Dit veranderde ongeveer bij paviljoen "Sassenhein" toen het een zandweggetje werd. Vele zandweggetjes zouden deze etappe nog volgen zo later bleek....niet geheel tot onze vreugde want het mulle zand maakte de etappe zwaarder.
In het zuiden van Haren, bij het gehucht Harendermolen belandden we op de "Lutsborgweg". Deze weg loopt precies op de overgang van het lager gelegen gebied van de Drentsche Aa en de hoger gelegen Hondsrug. Het begin van de Hondsrug was dit dus. De weg komt uit op de "Hoge Heerenweg". Het straatnaambordje stond vermeld op een fraai herenhuis aan het begin van deze weg. De Hoge Heerenweg is een 'oerweg' over de kruin van de Hondsrug en en was de oude handelsroute Groningen-Coevorden-Münster. De weg bracht ons langs de randen van Glimmen en via de fraaie oude ijzeren vakwerkbrug "Spoorbrug Onnen" uit 1920 (foto's) en over het gebied de "Onner Esch" naar het bos-en natuurgebiedje "Appèlbergen". Dit bleek een verassend leuk gebiedje te zijn. Tevens bevindt zich hier het moerasgebiedje "Grote Veen", waar we langs liepen. De schaduw van de bomen was lekker want het was nog steeds zonnig en warm. In de Tweede Wereldoorlog zijn in de Appèlbergen 34 verzetstrijders gefusilleerd. Van zestien is het lichaam nooit teruggevonden.
We kwamen weer op een zandweg uit. Zoals ik al eerder vermeldde waren er veel zandweggetjes deze etappe die het best zwaar maakte en ervoor zorgden dat we op het eind er helemaal doorheen zaten. Na de Appèlbergen vonden we het tijd voor een verkoelend drankje. We hielden daarom even pauze bij "Pension Vrieling" dat er erg jaren '60 en erg louche uit zag. Maar de koele ijsthee smaakte wel prima. Ik raakte (Hendrika had een plaspauze) nog even aan de praat met andere Pieterpadlopers die hier ook pauze hielden. Deze etappe kwamen we veel Pieterpadlopers tegen; lotgenoten met het onvermijdelijke Pieterpadboekje in de handen.
Verder gelopen langs het Noordlaarderbos. We werden niet het bos ingestuurd, maar liepen er vlak langs, tussen het bos en het dorp Noordlaren in. Bij het enige Groningse hunebed (G1) op de Noordlaarder Es, vlak bij de grens met Drenthe, bogen we naar rechts over de weg 't Heiveen die ons naar het dorp Midlaren bracht. In de verte zagen we, bij de weg Steenakkers, de noordelijkste hunebedden van Drenthe, de D1 en D2 onder eikenbomen liggen. De pijntjes aan onze voeten en benen waren weer aanwezig, dus we hadden de puf niet meer om er ook daadwerkelijk heen te lopen (!). Even later zagen we hier in Midlaren in de verte, over een akker uitkijkend, onze finishplaats Zuidlaren liggen. Het laatste #*%zandpad leidde ons naar Zuidlaren, waar in het centrum op de brink de officiële finish was gelegen.
Om 16:30u gefinished en we waren best kapot! Toch weer een leuke route en heerlijk weer. Het Pieterpad lopen is fantastisch!
© Foto's en tekst: Gerard Gaasendam ©
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.